IN MEMORY OF THOMAS ALAN BOWMAN SR. U.S. Navy Veteran He was promised. They never delivered. His story →
BETRAYED BY THE VA Thomas Alan Bowman Sr. asked his country for help. He got silence. Sign the demand →

Charles H. McDaniel: Ang Mediko ng Unsan, at ang Dog Tag na Umuwing Mag-isa

English · Tagalog

Sa limampu't limang kahon ng mga labing ibinigay ng North Korea noong Hulyo 27, 2018, may eksaktong isang personal na gamit: isang nag-iisa, kinakalawang na identification tag. Pag-aari ito ni Master Sergeant Charles H. McDaniel ng Vernon, Indiana — isang mediko na nakaligtas na sa isang digmaan na may Bronze Star, at huling nakita, sa paghuhusga ng isang kapwa mediko na naroon, na pinapatay habang ginagamot ang mga sugatang lalaki sa timog-kanluran ng Unsan noong Nobyembre 1950. Noong Agosto 2018, sa harap ng mahigit pitong daang pamilya ng mga nawawala sa Digmaang Koreano, inilagay ng Defense POW/MIA Accounting Agency ang tag na iyon sa mga kamay ng kanyang mga anak na lalaki — si Charles Jr., pitumpu't isa, at si Larry, pitumpu — na tatlo at dalawang taong gulang nang maglaho ang kanilang ama at halos walang alaala tungkol sa kanya. Ito ang unang bagay ng kanilang ama na nakarating sa kanila sa loob ng animnapu't walong taon. Ang pahinang ito ay ang dokumentadong rekord ng mediko, ng katahimikang sumunod sa kanya, at ng kahong sa wakas ay sumagot.

Ang serbisyo at ang pangako

Si Charles Hobert McDaniel ay isang career soldier at dalawang ulit na mediko. Sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig nagsilbi siya sa Europa kasama ang 83rd Infantry Division at nagkamit ng Bronze Star na may combat “V” device — isang parangal para sa katapangan, na ibinigay sa isang lalaking ang trabaho ay iligtas ang ibang mga lalaki sa ilalim ng putok. Pagkatapos ng digmaan nanatili siya sa serbisyo kasama ang mga puwersang okupasyon sa Japan, mula roon ay na-deploy siya sa Korea noong Agosto 1950 habang naiwan sa likuran niya ang kanyang pamilya — isang asawa at dalawang maliliit na anak na lalaki.

Sa Korea siya ay isang master sergeant sa Medical Company, 8th Cavalry Regiment, 1st Cavalry Division, na sumusuporta sa 3rd Battalion ng regiment. Ang pangako ng isang mediko ay tumatakbo sa dalawang direksyon. Para sa mga sugatan, ito ay na may darating sa kanila kung saan sila bumagsak, sa ilalim ng anumang putok na bumabagsak. Para sa sariling pamilya ng mediko, ang katumbas na pangako ng institusyon ay ang iisang pangakong ginawa sa bawat sundalo: kung hindi siya makakabalik, siya ay matutukoy — maitatatag ang kanyang kapalaran, mababawi ang kanyang mga labi, maikakabit ang kanyang pangalan sa isang libingang madadalaw ng kanyang mga anak. Tinupad ni Charles McDaniel ang kanyang bahagi ng kasunduan, sa paghuhusga ng nakasaksi na tanging lalaking ang testimonya ay nakaligtas. Inabot ng animnapu’t walong taon ang institusyon upang tuparin ang bahagi nito, at noon lamang dahil pinili ng North Korea na ibigay ang limampu’t limang kahon.

Ano ang nangyari

Sa huling bahagi ng Oktubre 1950, sumusulong ang 8th Cavalry patungo sa Ilog Yalu bilang bahagi ng pagsulong ng United Nations sa North Korea nang sumalakay nang buong lakas ang Chinese People’s Volunteer Forces. Sa Unsan, mga animnapung milya sa hilaga ng Pyongyang, dinurog ng mga puwersang Tsino ang mga yunit ng South Korea, at ipinadala ang 3rd Battalion ng 8th Cavalry upang magpatibay — patungo sa katimugang dulo ng lambak ng Ilog Nammyon, kung saan naputol ang batalyon at, sa mga sumunod na araw, mabisang nawasak sa isa sa pinakamasamang pagkatalo ng mga Amerikano sa digmaan.

Kasama ni McDaniel ang 3rd Battalion sa perimetrong iyon, na ginagawa ang trabaho ng isang mediko. Noong Nobyembre 2, 1950, nang hindi siya matukoy ng kanyang yunit, iniulat siyang nawawala sa aksyon sa timog-kanluran ng Unsan, sa kanluran ng Hwaong-ri. Maikli ang opisyal na rekord ng kanyang kapalaran, at mahalagang sabihin nang eksakto kung ano ang bumubuo rito: isa pang mediko na nakatalaga sa 3rd Battalion ang nagsabi sa mga imbestigador pagkatapos na naniniwala siyang si McDaniel ay pinatay sa aksyon sa loob ng perimetro ng batalyon, habang ginagamot ang mga sugatan. Ang paniniwalang iyon — ang paghuhusga ng isang kasamahan bilang nakasaksi, na naitala ng DPAA — ay ang buong direktang salaysay ng kanyang kamatayan. Walang nabawing katawan, walang ulat ng paglilibing, walang rehistrasyon ng libingan.

At wala nang sumunod pa. Nang iuwi ng mga palitan ng bilanggo noong 1953 ang mga nakaligtas na POW at tinipon ang kanilang mga debriefing, ang pangalan ni McDaniel ay lumitaw sa walang listahan ng bilanggo ng kaaway, at walang bumabalik na bilanggo ang nag-ulat ng anumang pakikipag-ugnayan sa kanya. Napagpasyahan ng profile ng Pentagon sa kanyang kaso na walang ebidensyang umiiral na siya ay nahuli kailanman o ibinilanggo. Pumasok siya sa perimetro sa Unsan bilang isang mediko at, sa abot ng rekord na maibibigay kailanman sa kanyang mga anak na lalaki, sadyang tumigil na lamang siyang umiral sa loob nito.

Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos

Noong Disyembre 31, 1953, idineklara ng Army na pumanaw na si Charles McDaniel — isang ipinagpapalagay na paghahanap ng kamatayan, ang karaniwang instrumentong administratibo kung saan ang mga nawawala sa Korea ay ginawa, sa papel, bilang mga patay. Walang mga labi, walang personal na gamit, walang libingan. Ang kanyang pangalan ay inukit sa Courts of the Missing sa National Memorial Cemetery of the Pacific sa Honolulu, kasama ng libu-libong pangalan ng Digmaang Koreano na may pader bilang lapida. Para sa kanyang balo at sa kanyang mga anak na lalaki, doon nagtapos ang pagtutuos: isang deklarasyon, isang pangalan sa isang pader sa Hawaii, at isang pagkabata — pagkatapos ay isang buong buhay — na walang ama rito.

Pagkatapos, sa loob ng animnapu’t limang taon, hindi gumalaw ang file. Walang ipinapakita ang rekord na anumang daang hindi naisaliksik ng pamilya; ang mga daan ay hindi sa kanila upang saliksikin. Ang kanyang kapalaran ay nasa loob ng North Korea, sa lupang walang Amerikanong imbestigador ang makararating, at ang institusyong nagpadala sa kanya roon ay walang access dito at, pagkatapos ng 1953, walang bukas na kasong humihingi nito. Ang nagbago sa file ay hindi isang inisyatiba ng Army kundi isang diplomatiko: sa summit sa Singapore noong Hunyo 2018, sumang-ayon ang pamunuan ng North Korea na ibalik ang mga labi ng mga Amerikanong miyembro ng serbisyo, at noong Hulyo 27, 2018, isang pangkat ng Estados Unidos na pinamumunuan ng direktor ng laboratoryo ng DPAA na si Dr. John Byrd ay tumanggap ng limampu’t limang transfer case sa Wonsan. Dumating ang mga kaso sa Joint Base Pearl Harbor-Hickam noong Agosto 1, 2018, para sa isang marangal na seremonya ng pagbubuhat.

Sa loob ng mga kaso, magkahalo ang mga labi, at isinama ng mga taga-North Korea ang ilang kagamitang inisyu ng Estados Unidos — mga helmet, guwantes, kantina — wala sa mga ito ang nakatali sa sinumang indibidwal. May isang eksepsyon: isang nag-iisang identification tag, na indibidwal na binalot sa isang bag sa loob ng isa sa mga kaso, na nagtataglay ng pangalan ni Charles H. McDaniel. Malinaw itong sinabi ng mga opisyal ng DPAA noong panahong iyon: sa lahat ng nasa limampu’t limang kahon, ang tag ni McDaniel ang tanging personal na gamit na nauugnay sa isang partikular na indibidwal.

Ang tag ay hindi itinuring na patunay na ang kanyang mga labi ay nasa mga kahon — maingat ang mga opisyal tungkol doon — ngunit ginawa nito ang kanyang kaso bilang unang pagsubok ng pagbabalik noong 2018. Noong Agosto 2018, sa isang seremonya sa Arlington, Virginia, na ginanap bago ang taunang mga briefing ng DPAA para sa mahigit pitong daang pamilya ng mga nawawala, ang bahagyang kinakalawang na tag ay pormal na ibinigay kina Charles Jr. at Larry McDaniel. Si Charles Jr. — na siya mismo ay isang retiradong tenyente koronel at chaplain ng Army — ay nagsabi na ang magkapatid ay, sa isang maliit na diwa, ang pinakamasuwerte sa mga pamilyang naroon, sapagkat sila lamang ang may pangalan. Nagbigay si Larry ng sample ng DNA sa mismong lugar, na kinunan ng pinuno ng laboratoryo ng DNA ng Pentagon, upang subukin kung ang mga buto sa kasong may tag ay sa katunayan sa kanilang ama.

Sila nga. Gamit ang pagsusuri ng mitochondrial DNA, pagsusuri sa ngipin at antropolohikal, at paghahambing ng chest radiograph, kasama ng ebidensyang sirkumstansyal at materyal, kinilala ng DPAA ang mga labi, at noong Setyembre 12, 2018 — animnapu’t pitong taon at sampung buwan pagkatapos ng Unsan — si Master Sgt. Charles H. McDaniel ay pormal na natukoy. Siya at si Pfc. William H. Jones ang unang dalawang pagkakakilanlang inihayag mula sa limampu’t limang kahon.

Kung nasaan na ito ngayon

Noong Oktubre 25, 2018, inilipat pauwi ang mga labi ni McDaniel nang may mga parangal — animnapu’t walong taon, halos eksakto sa araw, pagkatapos magsimula ang labanan sa Unsan. Noong Oktubre 27, 2018, inilibing siya nang may buong parangal militar sa Greenwood, Indiana, sa kanyang sariling estado, habang dumadalo ang kanyang mga anak na lalaki at kinakatawan ang 1st Cavalry Division ng pamunuan ng kahalili ng kanyang sariling batalyon — ipinadala ng 3rd Battalion, 8th Cavalry ang kumander nito upang tumayo sa libingan ng isang medikong nawala sa batalyon noong 1950. Isang rosette ang inilagay sa tabi ng kanyang pangalan sa Courts of the Missing sa Honolulu: natukoy na.

Itinatag din ng pagkakakilanlan ang isang bagay na hindi pa kailanman nasabi ng kanyang pamilya nang may katiyakan. Sa loob ng animnapu’t walong taon, kabilang sa mga bukas na posibilidad para sa isang nawawalang lalaki ang pinakamasama — ang pagkakahuli, isang kampo, isang hindi naitalang kamatayan sa kamay ng kaaway. Isinara ng rekord forensiko at ng pagsusuri ng DPAA ang pintong iyon: tama ang nakasaksi, at namatay si Charles McDaniel sa Unsan, sa perimetro, sa kanyang trabaho. Nasa pitumpung taon na ang kanyang mga anak na lalaki nang malaman nila, bilang isang tiyak na katotohanan, kung paano namatay ang kanilang ama. Inilibing nila ang isang lalaking hindi nila maalala, mula sa isang digmaang itinuturing ng karamihan sa bansa bilang nakalimutan, na tumanggap mula sa kanya, sa buong buhay nila, ng isang kinakalawang na metal tag at, sa huli, ng kanyang nakilalang mga labi.

Mga 7,677 Amerikano ang hindi pa rin natutukoy mula sa Digmaang Koreano nang makilala si McDaniel, at ang limampu’t limang kahon ay bumalik sa laboratoryo upang pagtrabahuhan sa mga sumunod na taon. Ang kanyang kaso ay ang patunay ng konsepto at ang akusasyon nang sabay: ang unang pangalang lumabas sa mga kahon ay pag-aari ng isang lalaking ang pamahalaan ay may hawak na salaysay ng nakasaksi ng isang kasamahan tungkol sa kanyang kamatayan mula pa noong unang bahagi ng dekada 1950, at gayunpaman ay naghintay ng animnapu’t walong taon para sa isang libingan — hindi dahil nabigo ang agham, kundi dahil ang mga labi ay nasa kabila ng isang hangganan, sa mga kahong walang nagbigay hanggang sa isang summit ang naglabas sa kanila. Ang mga pamilya ng mga nawawala pa rin, na mahigit pitong daan sa kanila ang tumayo sa silid ng briefing na iyon sa Arlington noong Agosto 2018, ay naghihintay sa parehong aritmetika: umiiral ang pagtutuos, umiiral ang mga laboratoryo, at ang nawawala ay ang access.

Ang talaan

Ang pagtutuos, sa tatlong linya — kung ano ang ipinapakita ng rekord na nagawa na, kung ano ang ipinapakita nitong hindi pa, at kung ano ang hinahangad pa.

Ano ang nagawa na

Ano ang hindi pa nagagawa

Ano ang hinahangad

Ang Pinto ng Tagapagsumbong

Tatlong pinto, iisang pagtanggap — ang inyong kuwento, ayon sa mga pahintulot na kayo ang nagtatakda. Nagtatrabaho po ba kayo sa loob ng sistema? May sarili kayong protektadong pinto: Ang Pinto ng Tagapagsumbong — isang linya para sa mga pahayag, at ang batas na nagpoprotekta sa mga gumagamit nito.

+1 (386) 251-1318 Ang Pinto ng Tagapagsumbong