Tina Priest: Dalawang Linggo sa Pagitan ng isang Ulat ng Panggagahasa at ng isang Rifle
English · Tagalog
Nag-ulat si Tina Priest ng isang panggagahasa, at dalawang linggo ang lumipas ay patay na siya. Ang dalawang katotohanang iyon ay hindi pinagtatalunan: ang ulat ay nasa sariling file ng Army, at ang petsa ng kanyang pagkamatay ay Marso 1, 2006. Kung ano ang ginawa ng Army sa ulat, at kung ano ang napagpasyahan nito tungkol sa pagkamatay, ay ang laman ng pahinang ito. Ang opisyal na natuklasan ng Army ay na namatay siya sa pamamagitan ng pagpapakamatay. Naniniwala ang kanyang ina, si Joy Priest, na binigo ng Army ang kanyang anak nang dalawang beses — minsan nang tumanggi itong usigin ang lalaking inakusahan niya, at minsan nang isinara nito ang kanyang pagkamatay sa isang pasyang hindi kailanman tinanggap ng pamilya. Inililimbag ng pahinang ito ang natuklasan at ang paniniwala nang magkatabi, na may tatak kung ano ang mga ito, at isinasaad sa sarili nitong tinig lamang kung ano ang itinatag ng mga dokumento: ang pagkakasunud-sunod, ang mga desisyon, at ang labinlimang buwan na hinintay ng kanyang ina para sa mga litrato ng Army ng awtopsiya ng kanyang anak. Ito ang dokumentadong rekord.
Ang serbisyo at ang pangako
Si Tina M. Priest ay dalawampung taong gulang, isang private first class sa U.S. Army na sumusuporta sa Operation Iraqi Freedom. Siya ay nakatalaga sa 4th Support Battalion, 1st Brigade Combat Team, 4th Infantry Division, mula sa Fort Hood, Texas, at siya ay naglilingkod sa Camp Taji, hilaga ng Baghdad, nang siya ay mamatay.
Siya ay, ayon sa salaysay ng kanyang pamilya, limang talampakan ang taas at kanang-kamay — mga detalyeng magiging mahalaga kalaunan, dahil susukatin ng kanyang ina ang salaysay ng Army tungkol sa kanyang pagkamatay laban sa katawan ng kanyang anak at matatagpuang hindi ito akma.
Ang pangakong nakataya sa kasong ito ay ang ginagawa ng Army sa isang sundalong nag-uulat ng isang sekswal na pag-atake. Noong 2005, ang taon bago namatay si Priest, itinayo ng Pentagon ang Sexual Assault Prevention and Response Office, na kinikilala sa rekord na ang mga babae sa serbisyo ay nag-aatubiling mag-ulat ng panggagahasa dahil sa takot sa stigma at paghihiganti. Ang pangako ay na ang isang ulat ay sisiyasatin batay sa ebidensya, na ang nag-uulat na sundalo ay poprotektahan habang ginagawa ito, at na ang kinalabasan ay ipapaliwanag. Ginawa ni Tina Priest ang kanyang ulat noong Pebrero 2006. Ang rekord ng sumunod ay inilatag sa ibaba, sa ayos kung paano ito nangyari.
Ano ang nangyari
Sa humigit-kumulang kalagitnaan ng Pebrero 2006 — mga dalawang linggo bago ang kanyang pagkamatay — nag-ulat si Priest sa Army na ginahasa siya ng isang kapwa sundalo.
Inimbestigahan ng Army ang alegasyon. Ang konklusyon nito, gaya ng nakadokumento sa rekord ng imbestigasyon na binuo mula sa CID file, ay isang hati: natagpuan ng mga imbestigador na nagkaroon ng pakikipagtalik sa pagitan ni Priest at ng sundalong inakusahan niya, ngunit pinasyahan na walang sapat na ebidensya upang itatag na ang pagtatagpo ay hindi pinahintulutan. Hindi nagsampa ang Army ng anumang kaso ng panggagahasa. Ang inakusahang sundalo ay kalaunang nakatanggap ng menor na administratibong parusa — pagkakait ng sahod, restriksyon, at dagdag na tungkulin — isang disposisyong iniuugnay ng rekord sa mas magaan na maling gawain, hindi sa pag-atakeng iniulat ni Priest. Isinara ang kaso ng sekswal na pag-atake nang walang mga kasong kriminal.
Noong Marso 1, 2006, natagpuang patay si Priest sa kanyang tirahan sa Camp Taji, mula sa isang sugat mula sa baril na kinasasangkutan ng kanyang nakatalagang M16 rifle.
Ang opisyal na natuklasan. Pinasyahan ng Army na ang paraan ng pagkamatay ay pagpapakamatay: sanhi ng pagkamatay, sugat mula sa baril; paraan, pagpapakamatay. Ang kaso ay hindi na iniimbestigahan ng Army.
Ang paniniwala ng pamilya. Hindi naniniwala si Joy Priest na pinatay ng kanyang anak ang kanyang sarili, at tinututulan niya ang pasya ng pagpapakamatay sa mga batayang isinaad niya sa publiko at paulit-ulit. Kabilang dito: ang pisikal na kapani-paniwala ng salaysay ng Army para sa kanyang anak — isang babaeng limang talampakan ang taas at kanang-kamay — na paputukin ang kanyang sariling M16 sa paraang inilalarawan ng imbestigasyon. Hindi rin niya kailanman tinanggap ang paghawak sa ulat ng panggagahasa na nauna sa pagkamatay: kinumpirma ng sariling mga imbestigador ng Army ang sekswal na pagtatagpo at isinara pa rin ang kaso, at ikinatwiran niya na hindi kailanman sapat na naresolba ng mga imbestigador ang tanong ng pahintulot. Ang posisyon ng pamilya, sa kabuuan, ay na nabigo ang Army na protektahan si Tina Priest matapos siyang mag-ulat ng isang panggagahasa, at pagkatapos ay iniugnay ang kanyang pagkamatay sa sarili niyang kamay batay sa ebidensyang hindi nakikita ng pamilya na kapani-paniwala.
Hindi pinapanigan ng pahinang ito ang alinmang salaysay. Ang itinatala nito bilang itinatag ay ang pagkakasunud-sunod, na hindi pinagtatalunan ng alinmang panig: isang ulat ng panggagahasa noong Pebrero; isang natuklasan na nagkaroon ng pakikipagtalik ngunit hindi mapabulaanan ang pahintulot; walang mga kaso; menor na parusa para sa inakusahan; isang patay na sundalo noong Marso 1; at isang pasya ng pagpapakamatay na tinututulan ng kanyang ina mula noon. Noong 2009, sinuri ng Los Angeles Times ang kanyang kaso sa isang imbestigasyong inilathala sa ilalim ng pamagat na “A Death With Two Stories” — ang kuwento ng Army at ang kuwento ng kanyang pamilya — kung saan pumasok ang kanyang kaso sa pambansang rekord, kasama si LaVena Johnson at ang iba pang pinagtatalunang pagkamatay ng mga babaeng sundalo sa Iraq.
Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos
Ang unang ginawa ng institusyon ay ang disposisyon ng kaso ng panggagahasa, at ito ay nakadokumento sa itaas: kinumpirma ang pagtatagpo, hindi napatunayan ang krimen ayon sa pamantayan ng Army, pinarusahan ang inakusahan para sa mas magaan na mga usapin. Anuman pa ang sabihin tungkol sa pagkamatay ni Tina Priest, ang pagkakasunud-sunod na iyon ay nabibilang sa panahon kung kailan siya ay buhay at humihingi ng tulong sa institusyon. Ang tulong na ipinapakita ng rekord ay isang imbestigasyong nagtapos nang walang mga kaso.
Ang ikalawang ginawa ay ang pakikitungo sa kanyang ina. Hinanap ni Joy Priest ang mga dokumento ng imbestigasyon sa pagkamatay ng kanyang anak — ang file, ang impormasyon sa awtopsiya, ang mga litrato. Sa kanyang salaysay, na ibinigay sa Los Angeles Times at inulit mula noon, inabot ang Army ng halos anim na buwan upang ibigay sa kanya ang mga dokumento ng imbestigasyon, at siyam na buwan pa pagkatapos noon upang ibigay ang mga de-kulay na litrato ng awtopsiya at ng pinangyarihan ng pagkamatay. Labinlimang buwan, sa kabuuan, para makita ng isang ina ang sariling mga litrato ng Army kung paano sinabi ng Army na namatay ang kanyang anak. “Pinapalundag nila kayo sa mga hoop,” sinabi niya sa Times, “pagkatapos ay pinapaatras nila kayo at pinapalundag muli sa mas marami pa.”
Ang pagkaantalang iyon ay hindi usapin ng interpretasyon. Ito ay isang dokumentadong katangian ng kasong ito, at ito ay ang parehong katangian na lumilitaw sa kaso ni Johnson bago ito at sa mga kasong sumusunod dito sa pader na ito: natatanggap ng pamilya ang konklusyon ng institusyon nang mabilis at ang ebidensya nito nang mabagal, nang pira-piraso, sa loob ng mga buwan at taon, habang ang konklusyon mismo ay inihaharap bilang pinal mula sa unang araw. Isinara ng Army ang kaso ni Tina Priest at itinuturing itong sarado. Naghihintay pa rin ang kanyang ina para sa mga litrato nito mahigit isang taon matapos ang libing.
Si Col. Ann Wright, isang retiradong koronel ng Army at dating diplomat na kumuha sa mga kasong ito sa publiko, ay sinabi sa Times na naniniwala siyang may sapat na mga hindi nasasagot na tanong sa kabuuan ng mga ito upang magbigay-katwiran sa mga bagong imbestigasyon. Hindi nagbukas ang Army ng isa sa kasong ito.
May isa pang kawalan ng simetriya sa rekord na nararapat isaad nang payak, dahil ang sariling mga dokumento ng Army ang lumilikha nito. Mabilis na kumilos ang institusyon sa mga konklusyon nito sa parehong kalahati ng kasong ito: naresolba ang alegasyon ng panggagahasa nang walang mga kaso, at pinasyahan ang pagkamatay bilang isang pagpapakamatay at isinara ang file. Mabagal na kumilos ang institusyon sa ebidensya nito: ang parehong file na isinara sa prinsipyo ay inabot ng halos anim na buwan upang makarating sa pamilya nang bahagya, at mahigit isang taon upang makarating sa kanila na kumpleto ang mga litrato nito. Ang isang sistemang sapat ang kumpiyansa upang isara ang isang kaso ay may utang sa pamilya ng mga nilalaman ng kaso sa bilis ng pagsasara nito. Sa kaso ni Tina Priest, ang mga konklusyon ay bumiyahe sa loob ng mga araw at ang mga dokumento ay bumiyahe sa loob ng mga panahon, at ang pagkakaibang iyon — hindi ang anumang iisang natuklasan — ang ginugol ng kanyang ina ng dalawampung taon sa paglalarawan sa sinumang maglilimbag nito.
Kung nasaan na ito ngayon
Hindi nagbago ang posisyon ng Army: ang pagkamatay ay isang pagpapakamatay, ang alegasyon ng sekswal na pag-atake ay inimbestigahan at hindi napatunayan, at sarado ang kaso. Walang mga kaso ang kailanman isinampa kaugnay ng iniulat na pag-atake o ng pagkamatay. Ang mga dossier ng pagtataguyod na binuo batay sa ulat ng CID — kabilang ang case file na pinananatili ng Military Justice For All — ay patuloy na inuuri ang kaso bilang isang hindi pa nalulutas na cold case, batay sa lakas ng mga hindi pa naresolbang pagtutol ng pamilya sa halip na sa anumang opisyal na katayuan.
Dinala ni Joy Priest ang kaso sa publiko mula pa noong 2006: sa imbestigasyon ng Los Angeles Times noong 2009, kasama ang iba pang mga pamilya — ang mga Johnson at ang mga sumunod — at sa nakatayong kahilingan na dumadaloy sa lahat ng mga pahinang ito. Hindi komplikado ang kanyang kahilingan. Gusto niyang kumbinsihin siya ng Army, sa pamamagitan ng ebidensya sa halip na mga konklusyon, na namatay ang kanyang anak gaya ng sinasabi ng Army; at gusto niyang ipakita ng rekord kung ano ang ginawa ng Army sa ulat na isinumite ng kanyang anak dalawang linggo bago siya namatay. Pagkalipas ng dalawampung taon, wala sa mga ito ang nangyari sa kanyang kasiyahan, at ang file na hinintay niya ng labinlimang buwan upang makumpleto ay nananatiling tanging pagtutuos na mayroon.
Walang posisyong kinukuha ang pahinang ito tungkol sa kung paano namatay si Tina Priest. Binabanggit nito kung ano ang ipinapakita ng pagkakasunud-sunod nang walang anumang interpretasyon: nag-ulat ang isang sundalo ng isang panggagahasa; kinumpirma ng institusyon ang pagtatagpo at walang inusig; patay na ang sundalo sa loob ng mga dalawang linggo; at ang buong pagtutuos ng ebidensya ng institusyon tungkol sa pagkamatay na iyon ay inabot ng isang taon at isang sangkapat upang makarating sa kanyang ina. Nabibilang ang pangalan ni Tina Priest sa pader na ito hindi dahil masasabi ng pahinang ito kung ano ang nangyari sa kanyang tirahan sa Camp Taji, kundi dahil ang dokumentadong paghawak sa kanyang ulat, sa kanyang pagkamatay, at sa mga tanong ng kanyang ina ay bahagi ng rekord na nilikha mismo ng institusyon.
Ang talaan
Ang pagtutuos, sa tatlong linya — kung ano ang ipinapakita ng rekord na nagawa na, kung ano ang ipinapakita nitong hindi pa, at kung ano ang hinahangad pa.
Ano ang nagawa na
- Inimbestigahan ng Army ang ulat ng panggagahasa ni Priest noong Pebrero 2006 at idinokumento na nagkaroon ng pakikipagtalik; natagpuan nito ang hindi sapat na ebidensya ng kawalan ng pahintulot at hindi nagsampa ng anumang kaso ng panggagahasa. Ang inakusahang sundalo ay kalaunang nakatanggap ng menor na parusa — pagkakait ng sahod, restriksyon, at dagdag na tungkulin.
- Inimbestigahan ng Army ang kanyang pagkamatay at pinasyahan itong isang pagpapakamatay — sugat mula sa baril, paraan pagpapakamatay — at isinara ang kaso.
- Ang mga dokumento ng imbestigasyon ay kalaunang ibinigay sa kanyang ina: matapos ang halos anim na buwan, ayon sa kanyang salaysay; ang mga de-kulay na litrato ng awtopsiya at ng pinangyarihan ng pagkamatay matapos ang humigit-kumulang siyam na buwan pa.
- Ang kanyang kaso ay sinuri sa publiko sa imbestigasyon ng Los Angeles Times noong 2009, “A Death With Two Stories.”
Ano ang hindi pa nagagawa
- Walang sinuman ang kailanman kinasuhan kaugnay ng pag-atakeng iniulat ni Priest, sa kabila ng sariling natuklasan ng Army na naganap ang pagtatagpo.
- Hindi kailanman muling binuksan ang imbestigasyon, at hindi kailanman muling sinuri ang pasya ng pagpapakamatay, sa kabila ng mga nakatayong pagtutol ng pamilya — kabilang ang mga tanong tungkol sa pisikal na kapani-paniwala na ibinangon ng kanyang ina.
- Walang pagtutuos ang ibinigay kung bakit hinintay ng isang naulilang pamilya ng mga labinlimang buwan para sa kumpletong dokumentadong rekord ng pagkamatay.
Ano ang hinahangad
- Ni Joy Priest, mula pa noong 2006: isang pagtutuos na matatanggap niya — ang ebidensya, nang buo at mabilis na inilabas, sa likod ng hindi inusig na ulat ng panggagahasa at ng pasya ng pagpapakamatay.
- Ng mga tagapagtaguyod na nagpapanatili ng kanyang dossier: pagtrato sa kaso bilang kung ano ang pinaniniwalaan ng pamilya na ito ay — isang bukas na tanong, hindi isang saradong file.