IN MEMORY OF THOMAS ALAN BOWMAN SR. U.S. Navy Veteran He was promised. They never delivered. His story →
BETRAYED BY THE VA Thomas Alan Bowman Sr. asked his country for help. He got silence. Sign the demand →

Ang 24th Infantry Regiment: Kinondena ng Sariling Army, Pinawalang-sala ng Sariling mga Historian

English · Tagalog

Ang pahinang ito ay hindi tungkol sa iisang sundalo. Tungkol ito sa isang rehimyento — ilang libong kalalakihan — at sa isang hatol na binigkas sa kanilang lahat nang sabay-sabay. Ang 24th Infantry Regiment, ang Buffalo Soldiers ng 1869, ay pumunta sa Korea noong 1950 bilang huling segregated na rehimyentong infantry na puro Black sa United States Army. Pumunta ito sa digmaan na may parehong mga kakulangan ng bawat rehimyento sa hungkag na Eighth Army ng tag-init na iyon — mahinang pagsasanay, sirang kagamitan, patay na mga radyo — at dagdag pa ang isang kakulangang hindi dala ng anumang puting rehimyento: isang sistema ng segregasyon na nagtalaga rito ng mga opisyal na, sa mga salita ng sariling mga historian ng Army, ay tinuring ang mga sundalo nito nang may pagmamaliit at ginamit ang rehimyento bilang tapunan. Noong Setyembre 1950, pormal itong idineklara ng kumander ng dibisyon nito na «untrustworthy and incapable of carrying out missions expected of an infantry regiment» — sa Tagalog: hindi mapagkakatiwalaan at walang kakayahang magsagawa ng mga misyong inaasahan sa isang rehimyentong infantry — at noong Oktubre 1, 1951, ang walumpu't dalawang taong gulang na rehimyento ay binuwag sa ilalim ng hatol na iyon. Apatnapu't limang taon ang lumipas, ang sariling Center of Military History ng Army, matapos ang walong taong pag-aaral na iniutos ng Secretary of the Army, ay inilathala ang pagbaligtad nito: ang kabiguan ay, sa paghatol ng mga historian, hindi bababa sa pamumuno kaysa sa mga sundalo. Ang pahinang ito ay ang dokumentadong rekord ng hatol, ng pagbuwag, at ng pagwawastong dumating nang huli na para sa halos lahat ng pinag-uukulan nito.

Ang serbisyo at ang pangako

Ang 24th Infantry Regiment ay inorganisa noong Nobyembre 1, 1869, mula sa 38th at 41st U.S. Infantry Regiments — ang mga regular na rehimyentong Black ng frontier Army, ang Buffalo Soldiers. Ang mga enlisted na ranggo nito ay Black; ang mga opisyal nito, maliban sa iilang eksepsiyon sa buong kasaysayan nito, ay puti. Nagsilbi ito sa Indian Wars, sa panahon ng Spanish-American War, at sa mga segregated na establisimyento ng dalawang digmaang pandaigdig, at noong 1950 ay nasa occupation duty ito sa Japan kasama ang 25th Infantry Division nang salakayin ng North Korea ang South.

Ang Executive Order 9981, na nilagdaan ni President Truman noong Hulyo 1948, ay nag-utos ng pagkakapantay-pantay ng pagtrato sa sandatahang lakas. Dalawang taon ang lumipas, ang 24th ay nanatiling kung ano ito noon pa man: isang segregated na rehimyento, na pinamumunuan karamihan ng mga puting lalaking para sa kanila ang pagtatalaga sa isang rehimyentong Black ay, sa panloob na kultura ng Army, hindi karangalan — at, malalaman sa kalaunan ng sariling pag-aaral ng Army, ay madalas isang parusang destino. Ang rehimyento sa Japan ay ginamit, sa pariralang naitala ng mga historian ng Center of Military History, bilang «a dumping ground for white officers no other unit would have» — sa Tagalog: isang tapunan ng mga puting opisyal na hindi tatanggapin ng ibang unit.

Nang sumakay ang rehimyento patungong Korea noong Hulyo 1950, dala nito ang buong kawalan ng kahandaan ng Eighth Army: tulad ng bawat yunit na Amerikano na minadaling ipadala mula sa occupation duty, kulang ito sa pagsasanay at kulang sa lahat. Ang sarili nitong rekord ng kakulangan ay tiyak at materyal — sa ilang punto ng labanan, mga 80 porsiyento ng mga radyo nito ay patay, at ang mga sundalo nito ay may dalang sirang mga riple ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Bukod sa karaniwang kawalan ng kahandaan, dala nito ang partikular na buwis ng segregated na Army: mga puting opisyal na, sa natuklasan ng pag-aaral ng CMH, ay masyadong madalas na itinuring ang mga sundalong Black na pinamumunuan nila nang may pagmamaliit, na sumasalamin sa «the low expectations the Army as a whole held toward blacks» (sa Tagalog: mababang inaasahan ng Army sa kabuuan sa mga Black); mga sundalong Black na alam ito, at nagsilbi sa loob ng isang istrukturang nagpasya na, nang maaga pa, kung ano sila. Ang pangakong ibinigay sa mga lalaki ng 24th — ang pangako sa mamamayang-sundalo, na ang serbisyo ay hahatulan batay sa pagganap — ay nabigatan na bago pa ang unang putok: sila ay hahatulan, nang bukod-tangi sa mga rehimyento sa Korea, bilang isang lahi.

Ano ang nangyari

Ang digmaan ng rehimyento ay nagsimula, sa rekord, sa isang karangalang mas pinili ng mga humatol dito sa kalaunan na kalimutan: noong Hulyo 21, 1950, nabawi ng 24th Infantry ang bayan ng Yechon, sa isang labing-anim na oras na labanang pinuri ng Black press at ng sariling mga unang ulat ng Army bilang unang tagumpay ng mga Amerikano sa lupa sa Korean War. Pinuri ng mga kongresista ang rehimyento sa sahig ng House.

Ang sumunod ay ang pangkalahatang katastrope ng tag-init ng 1950, kung saan ang Eighth Army — kasama ang mga puting rehimyento — ay itinaboy papasok sa Pusan Perimeter sa isang serye ng mga pagbagsak, pagtindig, at pag-atras. Lumaban ang 24th sa loob ng katastropeng iyon sa Pusan Perimeter, at ang naitala nitong halaga roon, sa sariling mga bilang ng Army, ay 267 ang namatay at 796 ang nasugatan. Iyon ay mga bilang ng isang rehimyentong nasa linya at dumudugo roon. Ngunit ang labanan sa perimeter ay nagkabit sa 24th ng isang salaysay na hindi ikinabit sa anumang puting rehimyento na nasa parehong kalagayan: ang pagkahuli at pag-atras, sa mga sundalong Black, ay binasa bilang karakter ng lahi, habang ang kaparehong pag-uugali ng mga puting yunit sa parehong mga linggo ay binasa bilang kapalaran ng digmaan. Isang opisyal na African American na nagsilbi kasama ng rehimyento, si Charles Bussey, ay isinulat sa kalaunan ang dobleng pamantayan sa isang pangungusap: ang pag-atras ng mga tropang Black ay ipinahiwatig na depekto ng lahi; ang pag-atras ng mga tropang puti ay «was ascribed to other reasons» — sa Tagalog: iniuugnay sa ibang mga dahilan.

Dalawa sa mga sundalo ng rehimyento ang nagpasya sa tanong ng tapang ng mga lalaki nito sa antas na hindi maaabot ng anumang salaysay. Si Private First Class William Thompson, sa Haman noong Agosto 6, 1950, ay nagpatakbo ng isang machine gun nang mag-isa upang takpan ang pag-atras ng kanyang platun at napatay habang ginagawa ito. Si Sergeant Cornelius H. Charlton, malapit sa Chipo-ri noong Hunyo 2, 1951, ay kinuha ang pamumuno ng kanyang platun nang bumagsak ang pinuno nito, namuno sa paulit-ulit na pag-atake paakyat sa isang pinagtatanggihang burol, at napatay habang ginagawa ito. Parehong lalaki ay tumanggap ng Medal of Honor, posthumously — ang unang mga Medal of Honor na iginawad sa mga Black na miyembro ng serbisyo mula noong Spanish-American War. Ang isang rehimyentong “hindi mapagkakatiwalaan” ay nagbunga, sa loob ng sampung buwan, ng dalawa sa mga halimbawa ng digmaan ng pinakamataas na katapangan na kinikilala ng bansa. Ang mga enlisted na lalaki ng rehimyento ay, isa-isa, may kakayahan sa anumang hinihingi ng Army sa mga sundalo. Ang pakikipagtalo ng institusyon ay hindi kailanman tunay na sa kanila, at sasabihin ito sa kalaunan ng sarili nitong mga historian.

Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos

Noong huling bahagi ng Setyembre 1950, si Major General William B. Kean, na namumuno sa 25th Infantry Division, ay pormal na humiling na buwagin ng Eighth Army ang 24th Infantry, sa sinabing batayan na ipinakita nito ang sarili na «untrustworthy and incapable of carrying out missions expected of an infantry regiment» (sa Tagalog: hindi mapagkakatiwalaan at walang kakayahang magsagawa ng mga misyong inaasahan sa isang rehimyentong infantry). Ang kahilingan ay hindi agad ipinagkaloob — walang rehimyentong maaaring pumalit sa puwesto ng 24th sa linya — at ang rehimyento ay nagpatuloy bilang sundalo sa isa pang taon sa ilalim ng hatol, sa mga opensiba ng mga Tsino at sa pag-usad ng Eighth Army pabalik sa hilaga noong tagsibol ng 1951, kung saan ipinapakita ng rekord ng Army na gumanap ito nang kapuri-puri. Ang mga kahalili ni Kean ay nag-alis ng mga opisyal at nagpahigpit ng disiplina; ang sarili nitong mga huling kumander ng rehimyento ay nagkonklusyon na ang pamumuno ang naging problema at nag-alis ng ilang opisyal — isang panloob na pag-amin, na ginawa noong 1951, na ang mga kabiguan ng rehimyento ay paakyat ang ugat.

Dumating pa rin ang pagbuwag. Noong Oktubre 1, 1951, ang 24th Infantry Regiment — walumpu’t dalawang taong gulang, ang mga kulay nito ay dala ang frontier, Cuba, at dalawang digmaang pandaigdig ng segregated na establisimyento — ay inactivated sa Korea, ang mga lalaki nito ay ikinalat sa isang Army na nagsasama-sama na. Ang hatol na pumatay rito ay pumasok noon sa opisyal na rekord at tumigas: nang lumabas ang opisyal na kasaysayan ng Army ng unang taon ng digmaan, ang South to the Naktong, North to the Yalu ni Roy Appleman, noong 1961, inilathala nito ang mga paratang ni Kean at dinala ang stigma pasulong bilang naayos nang salaysay ng Army. Sa loob ng tatlumpu’t limang taon, iyon ang salita ng institusyon: ang Buffalo Soldiers ng Korea ay ang rehimyentong nabigo.

Isinagawa rin ng institusyon, sa loob ng kuwento ng rehimyento, ang mas maliliit na kawalang-katarungan na sumasalamin sa malaki. Ang pamilya ni Sergeant Charlton ay tumanggap ng kanyang Medal of Honor mula sa Secretary of the Army noong 1952 — ngunit hindi inalok si Charlton ng libing sa Arlington National Cemetery na karaniwang ibinibigay sa mga tumanggap ng Medal of Honor, at sa halip ay inilibing siya sa isang segregated na sementeryo — Bryant Cemetery, malapit sa Bramwell, West Virginia. Ang posisyon ng Arlington, ayon sa sinabi ng mga opisyal nito sa kalaunan, ay hindi kailanman naabisuhan ang pamilya tungkol sa kanyang pagiging karapat-dapat dahil sa administrative error; iginiit ng pamilya, mula 1951 pasulong, na ang pagkukulang ay diskriminasyon sa lahi. Parehong salaysay ay inilimbag dito dahil pareho ay nasa rekord at hindi maaaring parehong totoo ang dalawa. Ang hindi pinagtatalunan ay ang kinalabasan: isang tumanggap ng Medal of Honor ay nakahimlay sa isang segregated na libingan — sa kalaunan, mula 1989, sa isang sementeryo ng American Legion sa Beckley — sa loob ng limampu’t pitong taon, habang ang ibang tumanggap ng kanyang medalya ay nakahimlay sa Arlington bilang karaniwang bagay.

At sa loob ng rehimyento, ang disiplina ng institusyon ay bumagsak nang may dokumentadong kawalan ng simetriya: ayon sa natuklasan ng imbestigasyon ng NAACP ni Thurgood Marshall, mga animnapung sundalong Black ng 24th ang kinasuhan ng misconduct before the enemy sa mga unang buwan ng digmaan — kasama sa kanila ang kasong kapital ni Lieutenant Leon A. Gilbert — habang halos walang puting sundalo ng mga rehimyentong bumagsak kasama nila ang humarap sa anumang ganoong kaso. Hinahatulan ang rehimyento nang dalawang beses: minsan sa ulat ng kumander nito, at minsan sa mga court-martial nito.

Kung nasaan na ito ngayon

Ang pagwawasto, nang dumating ito, ay nagmula sa loob ng institusyon at sa sariling awtoridad ng institusyon. Noong 1987, inatasan ni Secretary of the Army John O. Marsh Jr. ang Center of Military History ng U.S. Army na gumawa ng isang tiyak na pag-aaral ng 24th Infantry sa Korea. Ang pag-aaral ay tumagal ng walong taon, gumamit ng mga transcript ng tatlong opisyal na imbestigasyong isinagawa noong 1950–51, at kinapanayam ang mahigit apatnaraang beterano ng rehimyento. Inilathala ito noong 1996 bilang Black Soldier, White Army, nina William T. Bowers, William M. Hammond, at George L. MacGarrigle.

Binaligtad ng mga natuklasan nito ang hatol ng 1950. Ang rehimyento ay pumunta sa digmaan, nagkonklusyon ang mga historian, na halos kapareho ng ibang mga rehimyento ng Eighth Army — mahina ang pagsasanay, masama ang kagamitan, kulang sa karanasan — at ang mga kakulangan nito ay pinalala ng segregasyon mismo: mga opisyal na ang pagmamaliit ay sumalamin sa mababang inaasahan ng Army sa mga sundalong Black; isang rehimyentong ginamit bilang tapunan ng mga hindi gustong opisyal; mga talamak na nahuhuli at mga kabiguan sa labanan na itinalaga ng pag-aaral sa isang pamumunong “hindi bababa sa may kasalanan” kaysa sa mga lalaking pinamumunuan nito; at isang sistemang ang kawalan ng tiwala ay nadarama ng mga sundalo. Isinasaad ng executive summary: «What is clear, is that if the 24th went into battle much as the other regiments in the Eighth Army did… it carried baggage none of the others possessed, all the problems of trust and lack of self-confidence that the system of segregation had imposed» (sa Tagalog: “Ang malinaw ay kung pumasok ang 24th sa labanan na halos kapareho ng ibang mga rehimyento ng Eighth Army… nagdala ito ng bagaheng hindi taglay ng iba, lahat ng problema ng tiwala at kakulangan ng kumpiyansa sa sarili na ipinataw ng sistema ng segregasyon.”). Hindi iginiit ng pag-aaral na lumaban nang mahusay ang rehimyento sa bawat aksyon. Itinatag nito ang bagay na itinanggi ng hatol ni Kean: na ang rekord ng 24th ay rekord ng isang rehimyentong masama ang pamumuno at masama ang kagamitan sa isang gumuguhong hukbo — hindi ng kawalan ng kakayahan ng isang lahi — at na ang mga lalaking nagbigkas na hindi ito mapagkakatiwalaan ay nagdala, sa paghatol ng sariling mga historian ng Army, ng hindi bababa sa kalahati ng kasalanang itinalaga nila.

Dumating ang pagwawasto noong 1996 — apatnapu’t limang taon matapos ang pagbuwag. Ang mga lalaking pinawalang-sala nito ay, sa panahong iyon, matatanda na o patay na; ang hatol ni General Kean ay nanatiling opisyal na salita sa buong buhay nilang adulto, at itinuro ito ng kasaysayan ni Appleman sa dalawang henerasyon. Ang rehimyento mismo ay muling inaktibo noong 1995, bilang isang integrated na yunit sa Alaska, isang taon bago lumabas ang pag-aaral.

Mas huli pang nagsara ang kaso ni Charlton. Matapos kunin ng kanyang pamangkin, si Zenobia Penn, ang kampanya ng pamilya, si Sergeant Cornelius H. Charlton ay muling inilibing sa Arlington National Cemetery nang may buong karangalan noong Nobyembre 12, 2008 — limampu’t pitong taon matapos ang kanyang kamatayan sa Chipo-ri — sa isang seremonyang dinaluhan ng pamilya, ng mga huling nabubuhay na Buffalo Soldiers, at ng mga nabubuhay na tumanggap ng Medal of Honor. Siya, ayon sa rekord, ang tanging Black na tumanggap ng Medal of Honor sa Korean War na inilibing sa Arlington. Ang salaysay ng pamilya kung bakit wala siya roon noong 1951 at ang salaysay ng sementeryo tungkol sa administrative error ay nananatiling hindi nagkakasundo sa rekord; ang libingan, sa wakas, ay kung saan laging sinabi ng medalya na dapat ito naroon.

Ang talaan

Ang pagtutuos, sa tatlong linya — kung ano ang ipinapakita ng rekord na nagawa na, kung ano ang ipinapakita nitong hindi pa, at kung ano ang hinahangad pa.

Ano ang nagawa na

Ano ang hindi pa nagagawa

Ano ang hinahangad

Ang Pinto ng Tagapagsumbong

Tatlong pinto, iisang pagtanggap — ang inyong kuwento, ayon sa mga pahintulot na kayo ang nagtatakda. Nagtatrabaho po ba kayo sa loob ng sistema? May sarili kayong protektadong pinto: Ang Pinto ng Tagapagsumbong — isang linya para sa mga pahayag, at ang batas na nagpoprotekta sa mga gumagamit nito.

+1 (386) 251-1318 Ang Pinto ng Tagapagsumbong