IN MEMORY OF THOMAS ALAN BOWMAN SR. U.S. Navy Veteran He was promised. They never delivered. His story →
BETRAYED BY THE VA Thomas Alan Bowman Sr. asked his country for help. He got silence. Sign the demand →

Ang mga Balo ng USCT: Mga Asawang Walang mga Sertipiko, Pinilit na Patunayang Sila ay Talagang Naging mga Asawa

English · Tagalog

Hiniling ng Estados Unidos sa mahigit 100,000 lalaking Itim na lumaban para sa kaligtasan nito, at karamihan sa kanila ay inalipin noong magsimula ang digmaan. Nang mamatay ang mga lalaking iyon na nakasuot ng uniporme, inutang ng pamahalaan sa kanilang mga balo ang isang pensiyon — ang nag-iisang pangakong ginawa ng sistema sa mga pamilya ng mga namatay. Ngunit ang pangako ay may kasamang kundisyon na ginawang imposibleng matugunan ng pang-aalipin: patunay ng isang legal na kasal. Ang pahinang ito ay ang dokumentadong rekord ng kung ano ang naging halaga ng kundisyong iyon para sa mga balo ng United States Colored Troops — mga babaing tulad ni Nancy Douglas, na sumasagot pa rin sa mga tanong ng Pension Bureau noong 1888, dalawampu't apat na taon matapos mamatay ang kanyang asawa.

Ang serbisyo at ang pangako

Mahigit 100,000 lalaking Aprikanong Amerikano ang naglingkod sa Hukbo ng Estados Unidos noong Digmaang Sibil, ang karamihan sa kanila ay mga taga-Timog na dating mga alipin. Naglingkod sila sa mga rehimyentong hiwalay ayon sa lahi, sa ilalim ng mga puting opisyal, sa isang digmaang ang kalalabasan ay magpapasya kung sila at ang kanilang mga pamilya ay mananatiling pag-aari. Ang kanilang serbisyo ay may dalang pangako, at ang pangako ay isinulat sa batas ng pensiyon: ang mga rekord ng pensiyon, gaya ng isinulat ng sariling historyador ng National Archives na si Noralee Frankel sa Prologue, ay orihinal na nilikha upang ang mga balo ng mga sundalo ay makatanggap ng buwanang kabayaran para sa pagkawala ng kanilang mga asawa. Ang isang sundalong namatay sa serbisyo ay nag-iwan sa kanyang balo ng isang paghahabol laban sa pamahalaang pinaglingkuran niya hanggang sa kamatayan. Iyon ang kasunduan.

Isaalang-alang ang isang sundalo ng 68th United States Colored Troops. Si Manuel Price ay isinilang sa pang-aalipin noong bandang 1842 sa Albemarle County, Virginia. Ang kanyang may-ari, si John Coles Carter, ay lumipat mula Virginia patungong Missouri noong 1852, dala ang mga taong pag-aari niya; pagsapit ng 1860 ay may hawak si Carter na 126 na alipin. Sa Missouri, pinakasalan ni Price si Nancy Scott, isang babaing isinilang sa Albemarle County noong bandang 1838 na inuupahan ng kanyang may-ari, si Archibald Bankhead, upang magtrabaho bilang isang nars. Ikinasal sila sa bahay ni Thomas Cobb noong bandang pagtatapos ng taon, sa pagitan ng Disyembre 25, 1863, at Enero 1, 1864, at namuhay silang magkasama sa Lick Farm sa Lincoln County, Missouri — ang kapatid na lalaki ni Price at ang kapatid na babae ni Nancy, na mag-asawa rin sa isa’t isa, ay namuhay sa tabi nila. May tatlong anak si Nancy mula bago ang kasal. Iyon ay isang tunay na kasal sa bawat diwang kinilala ng kanilang komunidad. Sa batas, hindi ito umiral.

Noong Pebrero 28, 1864, nagpatala si Price bilang isang private sa Union Army sa Louisiana, Missouri, para sa isang termino ng tatlong taon. Siya ay isinama sa Company D ng 68th USCT Infantry noong Marso 10, 1864, sa Benton Barracks sa St. Louis; inilalarawan siya ng kanyang mga rekord ng pagpapatala bilang isang lalaking limang talampakan at labing-isang pulgada ang taas, na may itim na buhok, itim na mga mata, at maitim na kutis. Siya ay dalawampu’t dalawang taong gulang, at siya ay naging isang malayang tao, sa mga mata ng pamahalaang pinaglilingkuran niya ngayon, sa loob lamang ng ilang linggo.

Ano ang nangyari

Hindi kailanman naabot ni Price ang digmaan ng kanyang rehimyento. Ang 68th USCT — pormal na inorganisa bilang 4th Missouri Colored Infantry — ay ikinabit sa District of Memphis, Tennessee, bilang bahagi ng 16th Corps. Hindi sumama si Price dito. Namatay siya sa ospital ng kampo sa Benton Barracks noong Abril 14, 1864, dahil sa mga komplikasyon mula sa pulmonya, tatlumpu’t limang araw matapos ang kanyang pagsasama at apatnapu’t anim na araw matapos ang kanyang pagpapatala. Siya ay naging isang sundalo sa loob ng isang buwan at kalahati, at namatay siya, gaya ng pagkamatay ng napakaraming sundalo ng Digmaang Sibil ng bawat kulay, dahil sa sakit sa isang ospital ng kampo bago pa man niya nakita ang kaaway.

Ginawa ng kanyang kamatayan si Nancy Price — gaya ng tawag na sa kanya ngayon — na isang balo na may paghahabol. At dito lumiliko ang rekord. Ang sistema ng pensiyon na hinarap niya ay itinayo sa isang pagpapalagay na hindi matutugunan ng kanyang buhay. Gaya ng tuwirang sinasabi ng salaysay ng National Archives: kinilala lamang ng batas ng pensiyon noong una ang mga legal na kasal at binalewala ang mga kasal ng alipin. Ang mga alipin ay walang legal na dokumentasyon, tulad ng isang sertipiko ng kasal, na magagamit bilang ebidensya sa isang paghahabol ng pensiyon ng balo. Ang pagbibigay ng mga pensiyon sa mga babaing dating inalipin ay, sa salita ni Frankel, “tricky” — dahil ang mga kasal ng alipin ay hindi pinamamahalaan ng isang kontraktuwal na kasunduan gaya ng mga sibil na kasal at hindi itinuring na legal.

Kaya hindi magawa ng balo ng isang lalaking namatay sa Hukbo ng Estados Unidos ang ginawa ng bawat ibang balo. Hindi niya maipadala sa koreo ang isang lisensya ng kasal, dahil walang lisensyang kailanman umiral. Kinailangan niyang buuing muli ang kanyang kasal, mga taon matapos ang pangyayari, mula sa mga alaala ng ibang tao: ang petsa ng kasal, kung sino ang nagkasal, kung saan namuhay ang mag-asawa, ang mga pangalan at edad ng mga anak, kung sino ang dumalo sa mga panganganak. Makakapal ang mga file ng pensiyon, binanggit ni Frankel, tiyak dahil dito: dahil hindi basta maipadala ng mga babaing dating inalipin ang kanilang mga lisensya ng kasal upang makuha ang kanilang mga pensiyon ng balo, nagbigay sila ng pasalitang patotoo tungkol sa kanilang mga kasal at sa mga kapanganakan ng kanilang mga anak. Umasa ang mga opisyal ng pensiyon sa mga miyembro ng sariling komunidad ng naghahabol upang kilalanin siya at patotohanan ang kanyang buhay. Inilarawan ng mga saksi ang mga kasalang idinaos sa mga bahay ng plantasyon mga dekada na ang nakalilipas. Isang dating tagapagsilbi sa silid-kainan, si Andrew Walker, na nagpatotoo para sa balong si Martha Brown, ay nagbalik-tanaw tungkol sa kanyang kasal: “I was a dining room servant on the Edmund Randall plantation . . . and they were married in the white folks house by our marster Edmund Randall.” Iyon ang kalidad ng ebidensyang hinihingi ng sistema — at hiningi nito iyon mula sa mga babaing ipinagbawal ng batas na lumikha ng anumang mas mabuti.

Sa kredito ng sistema, kumilos noong una ang paghahabol ni Nancy. Nagsimula siyang tumanggap ng pensiyon na walong dolyar sa isang buwan noong Abril 15, 1864 — ang araw matapos mamatay ang kanyang asawa. Ang pamahalaang walang inutang na obligasyon sa kanya bilang isang asawa sa ilalim ng pang-aalipin ay nagbayad sa kanya bilang isang balo ng Hukbo ng Estados Unidos. Ngunit ang bayad ay may dalang mga kundisyon ng sistema, at ang mga kundisyon ay susunod sa kanya sa buong natitira niyang buhay.

Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos

Alam ng Kongreso ang problemang nilikha nito, at inayos nito ang batas — bahagya, at palaging sa direksiyon ng pagpapanatili ng pasanin sa balo. Noong 1864, inamyendahan ng Kongreso ang batas ng pensiyon upang magtakda ng «that the widows and children of colored soldiers . . . shall be entitled to receive the pensions now provided by law, without other proof of marriage than that the parties had habitually recognized each other as man and wife, and lived together as such for a definite period, not less than two years, to be shown by the affidavits of credible witnesses» (sa Tagalog: na ang mga balo at mga anak ng mga sundalong may kulay . . . ay magiging karapat-dapat na tumanggap ng mga pensiyong ibinibigay ngayon ng batas, nang walang ibang patunay ng kasal kundi na ang mga partido ay karaniwang kumilala sa isa’t isa bilang mag-asawa, at namuhay nang magkasama bilang gayon sa isang tiyak na panahon, hindi bababa sa dalawang taon, na ipapakita sa pamamagitan ng mga sinumpaang salaysay ng mga kapani-paniwalang saksi). Basahin itong mabuti: kailangan pa ring patunayan ang kasal — sa pamamagitan ng sinumpaang salaysay, ng mga saksi, ng hindi bababa sa dalawang taon ng kinikilalang pagsasama. Ang isang puting balo ay nagpakita ng isang sertipiko. Ang isang Itim na balo ay nagpakita ng kanyang mga kapitbahay.

Ang probisyon ng 1864 ay pinawalang-bisa makalipas ang dalawang taon at pinalitan. Ang batas ng Hunyo 6, 1866, ay hindi nangailangan ng «other evidence of marriage than proof, satisfactory to the Commissioner of Pensions, that the parties have habitually recognized each other as man and wife, and lived together as such» (sa Tagalog: ibang ebidensya ng kasal kundi patunay, na kasiya-siya sa Commissioner of Pensions, na ang mga partido ay karaniwang kumilala sa isa’t isa bilang mag-asawa, at namuhay nang magkasama bilang gayon) — at inalis nito ang mga pagkakaiba sa pagitan ng mga estado kung saan ang mga Itim na naghahabol ay maaari o hindi maaaring legal na magpakasal. Pagkatapos, noong Hunyo 15, 1873, muling hinigpitan ng Kongreso ang pamantayan: ang isang Itim na balo ay kailangan na ngayong magbigay ng ebidensya na siya at ang kanyang asawa ay «were joined in marriage by some ceremony deemed by them obligatory» (sa Tagalog: ay pinag-isang-dibdib sa kasal sa pamamagitan ng ilang seremonyang itinuring nilang obligado). Bawat reporma ay umamin sa prinsipyo at pinanatili ang balakid. Ang mga kasal ng mga balo ay sapat na tunay upang pensiyunan — matapos patunayan ng mga balo ang mga ito, sa kasiyahan ng Commissioner of Pensions, sa anumang anyong hinihingi ng kasalukuyang batas.

At ang patunay ay hindi kailanman natapos sa kasal. Ang isang pensiyon ay hindi isang kasunduang pampinansiyal; ito ay isang patuloy na ugnayan sa isang kawanihang nagmamasid. Ang ebidensya ng pagsasama o muling pagpapakasal, itinatala ng salaysay ng Archives, ay magtutulak sa mga tagasuri ng pensiyon na muling buksan ang paghahabol at maghanap ng higit pang patotoo. Kinapanayam ng mga tagasuri ang mga tao, puti at Itim, na nakakakilala sa naghahabol — lalo na kapag ang isang paghahabol ay pinagtatalunan. Ang pribadong buhay ng isang balo matapos mamatay ang kanyang asawa ay naging pakialam ng pamahalaan hangga’t tumatanggap siya ng kanyang pensiyon. Ipinapakita ng file ni Lucy Brown ng Mississippi — na dokumentado sa parehong pag-aaral ng Archives — ang makinarya sa pagkilos: ang kanyang kasal noong panahon ng digmaan, ang kanyang legal na muling pagpapakasal sa pamamagitan ng isang kapelyan ng Union, at pagkatapos, matapos mamatay ang kanyang ikalawang asawa, ang mga tagasuri na nagtatala ng patotoo mula sa kanyang mga kapitbahay tungkol sa mga lalaking nakasiping niya sa pagitan. Ang pensiyong inaasahan niya ay maaaring muling buksan sa lakas ng tsismis tungkol sa kanyang pag-uugali, at ang mga alaala ng kanyang mga kapitbahay tungkol sa kanyang pribadong buhay ay naging bahagi ng kanyang pederal na file.

Dala ng sariling file ni Nancy Price ang lohika ng sistema hanggang sa konklusyon nito. Noong Marso 3, 1866, pinakasalan niya si William Douglass. Sa ilalim ng batas ng pensiyon, ang muling pagpapakasal ng isang balo ay nagwakas sa kanyang pensiyon — hindi ito binawasan, winakasan ito — anuman ang kanyang mga kalagayan at anuman ang ikinamatay ng kanyang unang asawa. Huminto ang walong dolyar sa isang buwan. Siya ay, sa mga mata ng Bureau, hindi na balo ni Manuel Price; siya ay asawa ni William Douglass, at si Douglass ang magkakaloob. Namuhay si Nancy Douglas sa sumunod na dalawampu’t dalawang taon sa labas ng sistema ng pensiyon na ang kamatayan ng kanyang unang asawa ay nagbigay sa kanya ng karapatang pasukin. Noon lamang namatay mismo si Douglass siya muling napensiyunan — noong 1888, dalawampu’t apat na taon matapos mamatay si Price sa Benton Barracks, tumanggap siya ng isa pang pensiyon bilang isang balo. Kinailangan niyang mabalo nang dalawang beses bago siya suportahan nang isang beses ng pamahalaan ng Estados Unidos. Sa bandang parehong panahon, isang babaing nagngangalang Lucy Rose, na nag-angking siya ay anak na babae ni Manuel Price, ay naghain para sa isang pensiyon ng menor de edad batay sa kanyang serbisyo. Tinanggihan ang kanyang paghahabol.

Iyon ang padron na ang pahinang ito ay umiiral upang itala: ang serbisyo ay tinanggap kaagad at nang buo; ang obligasyon ay sinuri sa loob ng mga dekada. Ang mga lalaki ng USCT ay pinaniwalaan nang sila ay nagpatala. Ang kanilang mga balo ay masusing tinanong nang sila ay naghabol.

Kung nasaan na ito ngayon

Walang nakabinbing lunas, dahil wala nang natitira upang lunasan ito para sa kanya. Patay na ang lahat ng mga balo, at ang mga pensiyon ay namatay kasama nila. Ang natitira ay ang rekord na pinilit silang likhain — at ito ay, sa pinakamapait na kabalintunaan, isa sa pinakamayamang mga arkibo ng buhay-pamilya ng mga Itim noong ikalabinsiyam na siglo na umiiral. Ang patotoong kinuha ng Pension Bureau mula sa mga babaing ito at sa kanilang mga kapitbahay — ang mga kasal, ang mga kapanganakan, ang mga komadrona, ang mga komunidad — ay hawak na ngayon ng National Archives at pinag-aaralan ng mga historyador tiyak dahil hiniling ito ng Bureau. Isinulat ni Frankel na ang masalimuot na mga pamamaraang kasangkot sa pagdodokumento ng mga hindi legal na kasal ng alipin ang gumagawa sa mga rekord ng pensiyong ito na napakayaman para sa kasaysayan ng mga babae at pamilya. Ang patunay ng kanilang mga kasal ay nanatili dahil tumanggi ang pamahalaan na tanggapin ang kanilang salita para sa mga ito.

Ang proyekto ng Nau Center ng University of Virginia na Black Virginians in Blue ay muling bumuo ng mga indibidwal na rekord mula sa mga file na iyon — kabilang dito ang tinipong rekord ng serbisyo at file ng pensiyon ni Manuel Price, kasama ang sariling patotoo ni Nancy Douglas, na napanatili bilang isang dokumento sa kanyang pangalan. Itinatala ng kanyang tala ang buong arko sa ilang linya: nagpatala noong Pebrero 28, 1864; namatay noong Abril 14, 1864; ang kanyang balo ay napensiyunan, pinutulan sa kanyang muling pagpapakasal, muling napensiyunan noong 1888. Walang anumang bagay sa rekord ang nagpapakita na kinilala kailanman ng pamahalaan ang depekto sa disenyo na itinayo nito — na hiniling nito ang mga sertipiko mula sa mga taong ipinagbawal nitong makakuha ng mga ito, at ang pagsubaybay mula sa mga balo na ang tanging pagkakasala ay ang makaligtas sa kanilang mga asawa. Dinala ng mga balo ang serbisyo ng kanilang mga asawa tungo sa tanging anyo ng pagkilalang magagamit nila, at dinala nila ito sa loob ng mga dekada. Dala ng pahinang ito ang kanilang mga pangalan sa parehong paraan: Nancy Douglas, na dating Nancy Scott, na dating Mrs. Manuel Price — isang asawang pinilit ng batas na patunayan na siya ay naging asawa kailanman.

Ang talaan

Ang pagtutuos, sa tatlong linya — kung ano ang ipinapakita ng rekord na nagawa na, kung ano ang ipinapakita nitong hindi pa, at kung ano ang hinahangad pa.

Ano ang nagawa na

Ano ang hindi pa nagagawa

Ano ang hinahangad

Mga sanggunian

Part of Betrayed, Not Forgotten — ang pagtutuos ng site na ito para sa mga miyembro ng serbisyo, mga beterano, at mga pamilya na binigo ng sarili nilang mga institusyon.

Ang Pinto ng Tagapagsumbong

Tatlong pinto, iisang pagtanggap — ang inyong kuwento, ayon sa mga pahintulot na kayo ang nagtatakda. Nagtatrabaho po ba kayo sa loob ng sistema? May sarili kayong protektadong pinto: Ang Pinto ng Tagapagsumbong — isang linya para sa mga pahayag, at ang batas na nagpoprotekta sa mga gumagamit nito.

+1 (386) 251-1318 Ang Pinto ng Tagapagsumbong