Wayne A. Johnson: Iningatan Niya ang mga Pangalan ng 496 na Patay na Lalaki. Itinabi ng Army ang Kanyang Listahan sa Loob ng Apatnapung Taon.
English · Tagalog
Sa mga hanay ng bilanggo at mga kampo ng Hilagang Korea, namamatay ang mga sundalong Amerikano nang walang tala — walang opisyal na nag-iingat ng listahan, walang abiso na kailanman ay makararating sa Ohio o Texas o West Virginia. Isang labingwalong taong gulang na private mula sa Lima, Ohio, ang nagpasyang siya mismo ang mag-ingat ng rekord. Gamit ang isang tuod ng lapis at mga piraso ng papel, nang nanganganib ang kanyang buhay, isinulat ni Wayne "Johnnie" Johnson ang pangalan, ranggo, yunit, bayan, at mga pangyayari ng pagkamatay ng bilanggo pagkatapos ng bilanggo — 496 na pangalan at higit pa — sa pamamagitan ng isang martsa ng kamatayan at tatlong taon ng pagkabihag. Itinago niya ang mga kopya sa isang dingding at sa ilalim ng isang tabla ng sahig, inuwi ang listahan sa isang tubo ng toothpaste, at ibinigay ito sa Army ng Estados Unidos noong 1953. Itinala ito ng Army sa kanyang file at itinabi sa loob ng halos apatnapu't isang taon, habang 496 na pamilya ang nabuhay sa loob ng isang tanong na ang sagot ay nasa isang folder na ng pamahalaan. Ang pahinang ito ay ang dokumentadong rekord ng listahan, ng pagtatabi, at ng apatnapu't tatlong taon na inabot ng institusyon upang magsabi ng salamat.
Ang serbisyo at ang pangako
Si Wayne A. Johnson ay labingwalong taong gulang, isang private first class sa Company L, 21st Infantry Regiment, 24th Infantry Division — isa sa mga unang yunit ng Amerika na itinapon mula sa tungkulin ng okupasyon sa Japan patungo sa gumuguhong harapan ng Korea noong tag-init ng 1950. Nahuli siya noong Hulyo 11, 1950, sa labanan sa paligid ng Chochiwon, sa mga unang magulong linggo ng digmaan, at nanatili siyang bilanggo sa loob ng tatlumpu’t walong buwan, hanggang sa mga pagpapalaya na sumunod sa armistice noong Hulyo 1953; itinatala ng rekord ng Hall of Valor ang kanyang paglaya noong Agosto 29, 1953, sakay ng mga palitan ng tag-init na iyon.
Ang pangako sa kasong ito ay isa na ginagawa ng mga bilanggo sa isa’t isa, at mas matanda ito kaysa anumang regulasyon: ang mga patay ay hindi iiwanang walang tala; may mag-uuwi ng mga pangalan. Naunawaan ni Johnson, sa kanyang mga unang gabi bilang bilanggo, na walang nag-uuwi ng mga ito. Pinanood niya ang mga kasama na namatay sa tabi niya — binitay, binugbog, ginutom, nilamig — at napagtanto na walang rekord ng kanilang mga pagkamatay ang umiiral saanman, at kung wala nito, makatatanggap ang kanilang mga pamilya ng isang telegrama na nagsasabing “missing” at pagkatapos, sa lahat ng posibilidad, katahimikan magpakailanman. Kinuha niya ang pangako sa kanyang sarili. Ang kanyang nakasaad na layunin, na napanatili sa mga salaysay ng mga lalaking nakaligtas kasama niya, ay ang mga pamilya: iningatan niya ang listahan, aniya, upang malaman ng mga pamilya sa kanilang tahanan kung ano ang nangyari sa kanilang mga mahal sa buhay. Ang katumbas na obligasyon ng institusyon — na tanggapin ang gayong rekord mula sa isang nagbabalik na bilanggo at kumilos dito — ay ang kalahati ng pangako na tungkol sa pahinang ito.
Ano ang nangyari
Sinimulan ni Johnson ang listahan sa kanyang mga unang gabi ng pagkabihag, gamit ang isang tuod ng lapis at anumang scratch paper na makita niya, at iningatan niya ito sa buong tatlumpu’t walong buwan niya. Ang kanyang itinala ay hindi isang hubad na listahan ng mga pangalan. Para sa bawat lalaki ay isinulat niya, hangga’t maaari niyang malaman, ang pangalan, ranggo, yunit, bayan, at mga pangyayari ng pagkamatay — ang mga elementong kakailanganin ng isang pamilya, at ang mga elementong kakailanganin ng isang tanggapan ng kaswalti ng army, upang isara ang isang kaso.
Noong Oktubre 31, 1950, isang major ng mga puwersang panseguridad ng Hilagang Korea — isang lalaki na ang tunay na pangalan ay hindi kailanman nalaman ng mga bilanggo, at tinawag nilang the Tiger — ang kumuha ng pamumuno sa hanay ng mga bilanggo at inutusan itong pumunta sa hilaga patungong Chunggangjin, sa Yalu: isang martsa na higit sa isang daang milya, sa lumalalim na lamig, ng mga may sakit at ginutom na lalaki na nakasuot pa rin ng mga uniporme ng tag-init. Ang mga bilanggo na nahuli sa pagmartsa ay binaril; ang bilang ng namatay sa martsa ay nakatala sa mga salaysay ng mga nakaligtas sa walumpu’t siyam na lalaking binaril. Nagmartsa si Johnson sa hanay na iyon at patuloy na nagsulat. Nagtala siya ng higit sa isang daang pangalan sa martsa ng kamatayan pa lamang.
Sa Hanjang-ni, ang kampo na tinawag ng mga bilanggo na Death Valley, bumilis ang pagkamatay: higit sa 220 Amerikano ang namatay doon sa loob ng halos apat na buwan ng taglamig ng 1950–51, dahil sa dysentery, pneumonia, lamig, at gutom. Itinala rin sila ni Johnson. Sa huli, ang kanyang listahan ay nagdala ng 496 na pangalan — ang citation ng Silver Star, nang dumating ito sa wakas, ay magsasabi ng «over 500», na binibilang ang buong saklaw ng listahan.
Ang pag-iingat nito ay isang krimeng may parusang kamatayan sa paningin ng kanyang mga bumihag, at muntik nang maging ganoon sa katotohanan. Nagpanatili siya ng mga kopya, itinago ang isa sa isang dingding at ang isa pa sa ilalim ng isang tabla ng sahig, laban sa katiyakan ng mga paghahalughog. Minsan, sa ilalim ng kontrol ng mga Tsino, natagpuan ng isang guwardiya ang isang kopya ng listahan na nakabaon sa dingding. Si Johnson ay binugbog nang malubha at muntik nang bitayin — may armas sa kanyang ulo — bago, sa mga dahilan na hindi ibinibigay ng rekord, hindi nagpaputok ang guwardiya. Muling binuo at iningatan ni Johnson ang listahan. Nang dumating ang pagpapalaya noong Agosto 1953, ipinuslit niya ang kanyang komprehensibong kopya palabas ng sistema ng kampo na nakatago sa isang tubo ng toothpaste, at sa kanyang barko ng paglaya ay iniulat niya ang listahan sa mga awtoridad. Isang opisyal ng debriefing — ang kapitan na nag-iinteroga, sa salaysay ng West Virginia Veterans Memorial — ang nagtala ng listahan sa file ni Johnson at nagrekomenda ng isang commendation.
Doon lumabas sa kanyang mga kamay ang rekord na itinaya ni Johnson ang kanyang buhay upang buuin. Ang sumunod na nangyari ay hindi nangyari sa isang kampo. Nangyari ito sa isang tanggapan.
Ano ang ginawa ng institusyon pagkatapos
Wala — sa loob ng halos apatnapu’t isang taon. Ang tala ng opisyal ng debriefing ay nanatili sa file. Ang listahan, na nagpangalan sa daan-daang lalaki na opisyal pa ring dinadala ng Army bilang nawawala, ay hindi ginamit laban sa mga bukas na kaso ng kaswalti na maaari sana nitong isara. Walang commendation ang sumunod sa rekomendasyon. Ang mga pamilya ng mga lalaki sa listahan ay walang natanggap na salita mula rito. Ang sariling pagbubuod ng Army sa kalaunan, na nakapaloob sa citation ng Silver Star noong 1996, ay umaamin sa hugis nito sa wikang burukratiko: ang listahan ay «has come to light» (sa Tagalog: “lumitaw na”) — noong dekada 1990, sa pamamagitan ng mga pagsisikap ng Defense POW/MIA Office — na parang nawala ito sa isang kuweba sa Hilagang Korea sa halip na inihatid, nang personal, sa isang opisyal ng debriefing ng Amerika noong 1953.
Ang nagpalitaw nito ay hindi isang panloob na pagsusuri. Si Johnson mismo iyon, sa huling bahagi ng kanyang buhay, na ikinuwento ang kanyang kuwento sa Tiger Survivors — ang samahan ng mga lalaking nabuhay sa martsa, na itinatag noong 1970 ni Wilbert “Shorty” Estabrook, kasama ni Johnson mula sa 24th Division. Ang Tiger Survivors ay nagpanatili ng kanilang sariling roster ng mga buhay at mga patay sa loob ng dalawang dekada; ang listahan ni Johnson ang sa wakas ay kumumpleto nito. Noong 1994, matapos ibahagi ni Johnson ang listahan sa kanyang mga kapwa nakaligtas, kinuha ito ng POW/MIA Office ng Pentagon at sinimulang gamitin upang lutasin ang mga bukas na kaso — kinukumpirma ang mga pagkamatay, isinasara ang mga file, binibigyan ang mga pamilya, sa wakas, ng isang opisyal na salaysay ng kung ano ang sinabi ng listahan mula pa noong 1953.
Dalawang taon pagkatapos nito, pinalamutian ng institusyon ang lalaking hindi nito pinansin. Noong Agosto 3, 1996 — apatnapu’t tatlong taon pagkatapos ng asal na inilalarawan nito — natanggap ni Wayne A. Johnson ang Silver Star para sa kagitingan sa aksyon bilang isang bilanggo ng digmaan. Ang citation, na inilabas sa pangalan ng Pangulo, ay nagsasaad na siya ay «subjected himself to the risk of execution by his captors» (sa Tagalog: “isinailalim ang kanyang sarili sa panganib na bitayin ng kanyang mga bumihag”) sa pamamagitan ng pagbuo at pagpapanatili ng listahan, na patuloy siyang nagdagdag ng mga pangalan sa isang nakatagong kopya pagkatapos ng orihinal, at nang palayain ay ipinuslit niya ang komprehensibong listahan pauwi sa isang tubo ng toothpaste. Nagtatapos ito sa sariling hatol ng institusyon sa halaga ng dokumento: bilang resulta ng gawain ng POW/MIA Office, sabi ng citation, ang listahan ay «is serving as an important document for providing confirmation of death or otherwise resolving open POW/MIA cases» (sa Tagalog: “nagsisilbing isang mahalagang dokumento para sa pagbibigay ng kumpirmasyon ng pagkamatay o kung hindi man ay paglutas ng mga bukas na kaso ng POW/MIA”). Ang citation ng Army, sa madaling salita, ay kinukumpirma ang magkabilang kalahati ng pahinang ito: ang listahan ay nagkakahalaga ng buhay ng isang tao upang gawin, at sapat itong mabuti, makalipas ang apatnapung taon, upang isara ang mga kaso. Parehong totoo ang dalawang bagay na iyon noong 1953.
Kung nasaan na ito ngayon
Ang listahan ni Johnson ay bahagi na ngayon ng gumaganang rekord ng pagtutuos ng Digmaang Koreano. Ang mga kasong pinangalanan nito ay nalutas laban dito; ang roster ng Tiger Survivors ng kanilang mga patay ay kumpleto dahil dito; pinananatili ng West Virginia Veterans Memorial ang mga kuwento ng labing-isang taga-West Virginia na ang mga pangalan ay inilabas ni Johnson mula sa mga kampo — mga lalaki tulad ni Lt. George Milton Barrick Jr., ng sariling Company L ni Johnson, na iniulat na nawawala at ipinagpalagay na patay hanggang sa isinaalang-alang siya ng listahan. Para sa bawat isa sa mga pamilyang iyon, ang pagkakasunod-sunod ang katotohanang mahalaga: ang kapalaran ng kanilang lalaki ay naitala noong 1950–53, iniulat sa Army noong 1953, at nakarating sa kanila bilang tiyak na kaalaman lamang noong kalagitnaan ng dekada 1990.
Mahalagang maging eksakto tungkol sa kung magkano ang halaga ng apatnapu’t isang taon, dahil ang halaga ang punto ng pahinang ito. Ang isang kaso ng missing-in-action ay hindi isang abstraksyon sa isang pamilya. Ito ay isang ina na hindi masabihan kung dapat bang magdalamhati; isang balo na hindi makapag-ayos ng isang ari-arian o makapag-asawang muli nang walang isang legal na proseso ng pagpapalagay; mga anak na lumalaki sa loob ng isang hindi nasasagot na tanong. Para sa mga pamilya ng mga lalaki sa listahan ni Johnson, ang mga dekadang iyon ng kawalan ng katiyakan ay hindi ipinataw ng kaaway. Ginawa na ng kaaway ang kanyang pinakamasama, at tinalo ng isang bilanggo na may tuod ng lapis ang huling bahagi nito — ang limot. Ang kawalan ng katiyakan mula 1953 hanggang 1994 ay ipinataw ng isang desisyon sa pag-file: isang tala ng debriefing, na ginawa at hindi ginawan ng aksyon, sa mga rekord ng army na pinaglingkuran ng mga lalaking iyon.
Si Johnson mismo ay nakaligtas sa mga kampo, umuwi, at nabuhay upang makita ang listahan na ginamit at ang medalya na ikinabit — na naglalagay sa kanya, sa site na ito, sa isang maliit at mapait na kategorya: ang mga lalaking nabuhay nang sapat na katagal upang panoorin ang institusyon na sa wakas ay gawin ang bagay na dapat sana nitong ginawa sa simula, at pasalamatan, noong 1996, para sa isang gawa noong 1950–53. Ang listahan na ginawa niya ay, ayon sa sariling citation ng Army, isang instrumento na naglulutas ng mga kaso. Ang mga lalaki na ang mga pangalan ay nasa rito ay hindi na masabihan. Ang mga pamilya na naghintay ng apatnapung dagdag na taon para sa kung ano ang isinulat niya ay may katahimikan ng Army noong 1953–1994 na pasasalamatan para sa paghihintay — isang katahimikan na walang kaaway ang nagpataw, at walang sinuman ang kailanman nagpaliwanag.
Ang talaan
Ang pagtutuos, sa tatlong linya — kung ano ang ipinapakita ng rekord na nagawa na, kung ano ang ipinapakita nitong hindi pa, at kung ano ang hinahangad pa.
Ano ang nagawa na
- Ang listahan ni Johnson — 496 na pangalan sa mga salaysay ng mga nakaligtas, «over 500» sa citation ng Army — ay nakaligtas sa mga kampo sa mga nakatagong kopya at isang tubo ng toothpaste, iniulat sa Army nang siya ay palayain noong Agosto 1953, at sa wakas ay kinuha ng POW/MIA Office noong 1994 ng Pentagon at ginamit upang kumpirmahin ang mga pagkamatay at lutasin ang mga bukas na kaso ng POW/MIA.
- Ang samahan ng Tiger Survivors (itinatag noong 1970) ay kumumpleto ng roster nito ng mga buhay at mga patay sa pamamagitan ng listahan ni Johnson.
- Natanggap ni Johnson ang Silver Star noong Agosto 3, 1996, na ang citation ay nagbibigay ng kredito sa listahan bilang isang mahalagang dokumento para sa paglutas ng mga bukas na kaso.
Ano ang hindi pa nagagawa
- Hindi kumilos ang Army sa listahan ni sa rekomendasyon ng commendation ng opisyal ng debriefing sa loob ng halos apatnapu’t isang taon (1953–1994). Sa pagitan na iyon, ang mga pamilya ng mga lalaking itinala ni Johnson ay nagtaglay ng kawalan ng katiyakan ng missing-in-action na maaari sanang tinapos ng isang dokumento na nasa pag-aari na ng Army.
- Walang paliwanag para sa pagtatabi ang lumilitaw sa rekord na pinagbabatayan ng pahinang ito. Inaamin ng citation na ang listahan ay «has come to light» (sa Tagalog: “lumitaw na”) sa pamamagitan ng POW/MIA Office noong dekada 1990; hindi nito ipinaliliwanag kung nasaan ito, o bakit, sa apat na dekada bago iyon.
Ano ang hinahangad
- Walang nananatiling bukas sa sariling kaso ni Johnson: ginagamit ang listahan, ang mga kasong maaari nitong isara ay isinasara laban dito, at ang medalya ay iginawad sa kanyang buhay. Ang ipinaninindigan ng kanyang pahina ay ang audit na hinihingi ng kanyang kuwento sa bawat ulat ng bawat iba pang nagbabalik na bilanggo — ang tanong kung ano pa ang ibinigay sa isang opisyal ng debriefing noong 1953, itinala sa isang file, at hindi kailanman ginawan.